fbfistal

Stal nierdzewna to wspólna nazwa dużej rodziny gatunków stali jakościowych, które ze względu na zawartość chromu, wynoszą 10,5%, są odporne na niszczenie pod wpływem chemicznej lub elektrochemicznej reakcji z otaczającym środowiskiem. W języku fachowców właściwość tę nazywa się odpornością na korozję.

Zawarty w stali chrom, wchodząc w reakcję z tlenem znajdującym się w powietrzu, tworzy na powierzchni stali niewidoczną gołym okiem warstwę tlenku chromowego, która zabezpiecza stal przed działaniem czynników powodujących korozję. Warstwa ochronna, uszkodzona mechanicznie lub przez działanie związków chemicznych, po ponownym zetknięciu się z tlenem, ulega samoistnej odbudowie. Następuje to nawet w tak ubogim w wolny tlen środowisku jak zwykła woda.
Wyższa zawartość chromu w stali daje lepszą odporność na korozję. Odporność ta ulega dalszemu podwyższeniu po dodaniu molibdenu. Dodatek niklu ma na celu uzyskanie struktury austenitycznej stali, co ułatwia jej obróbkę plastyczną na zimno i spawanie.

Najbardziej rozpowszechnione są austenityczne stale chromowo-niklowe typu 18/8, zawierające około 18% chromu i 8% niklu. Stanowią one ponad 50% światowej produkcji stali nierdzewnej. Stale 18/8 używane są na przykład do produkcji artykułów gospodarstwa domowego (m.in. garnków), do produkcji wyposażenia kuchni domowych i zbiorowego żywienia oraz w budownictwie, zarówno na elementy wewnątrz jak i na zewnątrz budowli.

Stal Austenityczna

Stale nierdzewne austenityczne należą do najczęściej stosowanych w tej grupie materiałów. Dodatek 8% niklu w stali o stężeniu 18% chromu zapewnia stalom odpornym na korozję trwałą strukturę austenityczną. Stale austenityczne charakteryzują się najlepszą odpornością na korozje a ich własności mechaniczne zawierają się w zakresie od 450 do 950 MPa.

W miarę wzrostu dodatków stopowych, głównie chromu i molibdenu może jeszcze bardziej poprawić odporność na korozje.

Stal austenityczna dzieli się na gatunki: 1.4301, 1.4305, 1.4306, 1.4307, 1.4310, 1.4401, 1.4435, 1.4436, 1.4438, 1.4439, 1.4529, 1.4539, 1.4541 1.4547, 1.4550, 1.4571.

Stal Ferretyczna

Stal ferrytyczna nazywana jest tak dlatego że zawiera w swoim stopie ferryt. Stal ferrytyczną dzielimy na trzy grupy w zależności od dodatku chromu 13, 17 i 25% i  zawartości węgla od 0 do 1% stal ferrytyczna charakteryzuje się dobrymi właściwościami wytrzymałości mechanicznej i plastycznej wyższymi niż stal austenityczna oraz wysoką odpornością na korozje.

głównym dodatkiem stopowym jest chrom + niewielkie domieszki molibdenu, tytanu, niobu oraz innych składników,

stal nazywana jest ferrytyczną, gdyż w swojej budowie strukturalnej posiada ferryt - roztwór stały węgla w żelazie  zawierający niewielkie ilości, mniejsze niż 0,025%, węgla oraz niekiedy inne dodatki stopowe

  • magnetyczność
  • mniejsza rozszerzalność cieplna w porównaniu ze stalą austenityczną,
  • doskonała odporność korozyjna w podwyższonych temperaturach,
  • lepsza przewodność cieplna w porównaniu ze stalą austenityczną,
  • przy stabilizacji niobem lepsza odporność na pełzanie,
  • prostsze cięcie i obróbka od stali austenitycznych, większa podatność na głębokie tłoczenie,
  • mniejsza podatność na odkształcenia wsteczne przy gięciu blach,
  • wyższa granica plastyczności niż popularnej stali austenitycznej 304 czy stali węglowych,
  • większa odporność na działanie korozji naprężeniowej od stali austenitycznych.

Stal ferrytyczna dzieli się na gatunki: 1.4000, 1.4003, 1.4016, 1.4510.

Stal ferrytyczno-austenityczna typu duplex

Stale ferrytyczno - austenityczne są wysokostopowymi stalami odpornymi na korozje, które dzięki odpowiedniemu składowi chemicznemu i obróbce cieplnej mają strukturę złożoną z dwóch podstawowych faz: ferrytu i austenitu.

Stale ferrytyczno- austenityczne pod względem wytrzymałości przewyższają i to znacznie, stale austenityczne, np. ich granica plastyczności jest przynajmniej dwukrotnie wyższa.

Mieszanka wysokiej zawartości chromu, niklu oraz molibdenu pozwala na dobrą odporność na korozję przed środowiskiem wysokiego zakwaszenia. Natomiast chrom, molibden oraz azot pozwalają uniknąć korozji wżerowej oraz powstawaniu różnych szczelin na konstrukcji.

Stale duplex zapewniają dobrą odporność na korozję w środowiskach średniej kwasowości (roztwory o zawartości do 15% kwasu). Są często używane do konstrukcji przy kwasach zawierających chlorki, przy kwasie azotowym lub innych silnych kwasach organicznych.

Stal ferrytyczno-austenityczna dzieli się na gatunki: 1.4362, 1.4410, 1.4460, 1.4462.

Stal martenzytyczna

Stale o strukturze martenzytycznej  (stal nierdzewna martenzytyczna) charakteryzują się podobnym stężeniem chromu jak stale ferrytyczne, lecz o podwyższonym stężeniu węgla do ok. 1 %.

Struktura martenzytu odpuszczonego zapewnia tym stalom wysokie własności wytrzymałościowe do 1100 MPa wytrzymałości na rozciąganie. Stale martenzytyczne są magnetyczne. Ich odporność na korozje jest niska. Mogą mieć zastosowanie w kontakcie z kwasem azotowym, bornym, octowym, benzoesowym, olejowym, pikrynowym, z węglanami, azotanami i ługami. Ich odporność na korozje spada wraz ze wzrostem temperatury. Odporność na korozję atmosferyczną jest dostateczna jedynie przy bardzo czystym powietrzu. Własności mechaniczne tych stali można polepszyć stosując zabiegi hartowania i odpuszczania.

Wybór gatunków stali martenzytycznych jest dość duży, przy czym ich skład chemiczny, a zwłaszcza zawartość węgla, chromu i innych składników stopowych (np. Mo) jest tak dobrany, że można uzyskać stal o optymalnym zespole właściwości, tj. wytrzymałości, ciągliwości (zwłaszcza przy obciążeniach dynamicznych) i wystarczającej odporności na korozję. Największą twardość po zahartowaniu uzyskują stale martenzytyczne zawierające węgiel, chrom, molibden i wanad.

Stal martenzytyczna dzieli się na gatunki: 1.4006, 1.4021, 1.4028, 1.4031, 1.4034, 1.4057, 1.4122.

Baza Wiedzy

Nasza Oferta

Zapraszamy do Współpracy
Wypełnij Formularz z Zapytaniem